لطفا با ارسال پیشنهادات و انتقادات خود، ما را در بهبود و ارتقاء ابرسلامت یاری نمائید.

به بهترین پیشنهادات یک عدد ربع سکه جایزه داده خواهد شد.

حقایقی در مورد دروغ گویی کودکان

حقایقی در مورد دروغ گویی کودکان

دریافت و تفکر بچه ها با افزایش سن شان تغییر می کند. یعنی درک یک کودک دو ساله از رفتارها و حتی از کلام ها با درک یک کودک 4 ساله و 7 ساله متفاوت است. یکی از چالش های والدین با کودکان، دروغ گویی آن هاست. والدین علاقه ای به این ندارند که فرزندشان دروغ بگوید. اما خودِ کودکان راجع به دروغ هایی که می گویند، چگونه فکر می کنند؟

تحقیقات جدید نشان داده که راست گویی و دروغ گویی در کودکان نقطۀ مقابل هم نیستند و حالت سیاه و سفید ندارند. زمانی که یک کودک بزرگ تر می شود، ارزیابی و نگرش اخلاقی او در مورد دروغ و حقیقت به صورت ویژه ای تغییر می کند و این تغییر به شدت تحت تأثیر نگرش او در مورد عواقب کارش قرار دارد.

یکی از مراحل مهم رشد روانی کودکان، رشد اخلاقی آن هاست. در سنین قبل از نوجوانی و در سنین بین 4 تا حدود 10 سالگی، رفتار  اخلاقي كودكان مبتنی بر اجتناب از مجازات يا كسب پاداش است. از ديد كودكان در این سنین معيارهای اخلاقی از سوی ديگران تعيين می شوند و افراد بايد برای گريز از مجازات يا كسب پاداش از این معیارها پيروی كنند. كودكان 4 تا 10 ساله کاری را انجام می دهند كه برای آن ها فايده داشته باشد یا باعث شود که از آسیب دور شوند. پس با توجه به رشدی که در آن ها اتفاق می افتد، ممکن است برای گریز از مجازات شدن دروغ بگویند. اگر می بینید کودک دبستانی شما کار اشتباهی انجام داده ولی به دروغ می گوید من این کار را نکردم، بدانید به دلیل تغییرات و رشد روانی در این سن، متوجه شده که می تواند برای گریز از مجازات دروغ بگوید و نیازی نیست همیشه راست بگوید.

نشانه های رشد اخلاقی و اجتماعی در کودکان

در تحقیقاتی که روی کودکان انجام شد، به آن ها کارتون هایی در مورد دروغ گویی، راست گویی و عواقب آن ها نشان داده شد. به این صورت که در یک فیلم، کودکی برای خطای خودش، کودک دیگری را سرزنش می کرد و دوستش به خاطر دروغ او مجازات می شد. در فیلمی دیگر کودکی به دروغ اعتراف کرد که خطا کرده تا دوستش از مجازات معاف شود و همچنین در فیلمی دیگر عواقب یاوه گویی و داستان سازی (که معمولاً کودکان در سنین ابتدایی این کار را انجام می دهند) نشان داده شد.

بعد از نمایش فیلم ها از کودکان پرسیده شد که به نظر آن ها کدام شخصیت صادق و کدام شخصیت فریب کار بود؟ هم چنین از آن ها خواسته شد که بگویند به نظرشان کدام کودک باید جایزه بگیرد و کدام یک باید مجازات شود؟

پاسخی که کودکان به این سؤالات دادند به سطح رشد اخلاقی اجتماعی آن ها مربوط می شود. در عین حال کودکان از محیط نیز یاد می گیرند. برای مثال یک کودک بارها از والدین خود می شنود که دروغ گویی بد است، در حالی که در طول روز مشاهده می کند که والدین بارها دروغ می گویند. با توجه به سنی که کودک دارد این موضوع می تواند باعث گیج شدن او شود. بنابراین برای محققان جالب بود که درک و دریافت کودکان از دروغ و حقیقت را بررسی کنند، به ویژه اینکه گاهی برخی دروغ ها عواقب منفی و برخی حقیقت ها عواقب مثبت ندارند. محققان علاقمند بودند که بفهمند کودکان از چه سنی این موضوع را درک می کنند؟

جالب است که این تحقیقت نشان داد برای کودکان بدون توجه به سنی که دارند، تمایز بین دورغ و راست سخت نیست. یعنی به راحتی می فهمند که کدام شصیت در فیلم دروغ می گوید و چه کسی راست می گوید. همچنین برای آن ها تصمیم گیری در مورد اینکه چه کسی باید پاداش بگیرد و چه کسی محکوم شود هم سخت نیست، البته این تصمیم در کودکان بزرگ تر و کودکان کوچک تر متفاوت است.

به عنوان مثال زمانی که کودکان در فیلم دیدند که شخصیت اصلی برای کمک به دیگری به دروغ اعتراف کرده که خطا کرده، کودکان کوچک تر فکر کردند کار او بسیار اشتباه است؛ زیرا دروغ می گوید ولی کودکان بزرگ تر این کار او را کمتر اشتباه می دانستند. بچه های کوچک تر با کسی که راست گفت حتی وقتی راستگویی او عواقب بدی برای دیگران داشت، مشکل نداشتند؛ اما کودکان بزرگ تر با این کار مخالف بودند، زیرا راست گفتن باعث عواقب سختی برای دیگران می شد.

به نظر محققان کودکان در سن پایین تر شدیدتر به اصول اخلاقی و خوب و بد معتقد هستند و کارها را دقیقاً بر اساس چیزی که بد یا خوب است، انجام می دهند. با افزایش سن، کودک کمتر درگیر خوب و بدها می شود. با افزایش سن کودکان بیشتر به عواقب رفتارشان دقت می کنند. همچنین زمانی که کودکان بزرگ تر می شوند بیشتر به اهداف پشت حرف ها و رفتارها دقت می کنند. 

سخن آخر

بنابر نتایج این تحقیقات مشخص شد که رشد اخلاقی کودکان در دروغ گویی و راست گویی آن ها تأثیر دارد و همزمان با افزایش سن، رشد اخلاقی نیز گسترش پیدا می کند. کودکان کم سن تر (زیر 6 سال) معمولاً دروغ نمی گویند، زیرا رشد اخلاقی در سن آن ها بیشتر باعث می شود که دنیا را سیاه و سفید نگاه کنند؛ بنابراین دروغ نمی گویند چون دروغ بد است.

با افزایش سن، رشد اخلاقی در کودکان تغییر می کند و پیامد هر کار برای شان اهمیت پیدا می کند. برای کودکی که کمی بزرگتر شده ممکن است دروغ بد نباشد؛ زیرا او این بار با دروغ می تواند جلوی تنبیه شدن خودش یا دوستش را بگیرد. همچنین ممکن است داستان پردازی کرده و یک موضوع را به دروغ بزرگ تر تعریف کند، فقط به دلیل اینکه با این داستان سازی توجه دیگران را بیشتر جلب می کند.

اما چیزی که در این تحقیقات کاملاً مشخص می باشد این موضوع است که اگر کودکی در سن پایین تر از 6 سالگی شروع به دروغ گویی می کند، حتماً باید والدین یا معلمان او به این موضوع توجه کرده و در مورد عواقب دروغ گویی و راست گویی با او صحبت کنند.

با نگاهی به

http://www.mcgill.ca/newsroom/channels/news/truth-about-lying-childrens-perceptions-get-more-nuanced-age-263168