لطفا با ارسال پیشنهادات و انتقادات خود، ما را در بهبود و ارتقاء ابرسلامت یاری نمائید.

به بهترین پیشنهادات یک عدد ربع سکه جایزه داده خواهد شد.

اختلال احتکار: 5 خطر مرتبط با این اختلال

اختلال احتکار: 5 خطر مرتبط با این اختلال

اختلال احتکار به نوعی از مشکل گفته می شود که در آن فرد در دورانداختن مواد و وسائل به درد نخور مشکل دارد و برایش جدایی از هر کدام از اموال بسیار سخت است. اموالی که افراد دارای این اختلال جمع آوری می کنند، معمولاً بی ارزش، بلا استفاده و جاگیر بوده و منجر به شلوغی و غیربهداشتی شدن محیط زندگی می شود. افرادی که مبتلا به این اختلال هستند، معمولاً از فکر دور ریختن این وسایل بهم می ریزند و احساس فقدان، اضطراب یا حتی خشم می کنند. متأسفانه بسیاری از موادی که این جور افراد جمع آوری می کنند، در زندگی حال حاضر آیندۀ نزدیک و دور، استفادۀ واقعی برایشان ندارد.

بیمارانی که به این اختلال مبتلا هستند، علاوه بر مشکلات زندگی در محیط انباشته از وسایل و کمبود جا (جمع شدن وسایل فاسد و کپک زده، جمع شدن حشرات و مدفوع حیواناتی مانند موش و سوسک و...) برای زندگی دچار مشکلاتی فرای مشکلات محیطی هستند. احتکار هم سلامت جسم و هم سلامت روان فرد را بهم می ریزد و بسیاری از افرادی که احتکارگرند، معمولاً به افسردگی و اضطراب مبتلا هستند. آن ها معمولاً برای مرتب کردن محیط زندگی شان به طور مرتب برنامه ریزی می کنند؛ اما در عمل این کار را انجام نمی دهند. آن ها معمولاً در راهروها و اتاق های تنگ و شلوغ و لبریز از وسایل به درد نخور راه می روند، معمولاً یا تختی دارند که زیر و رو و اطراف آن پر از وسایل بی مصرف است یا اینکه به دلیل کمبود جا تخت ندارند و روی زمین می خوابند و وضعیت تمام قسمت های خانۀ شان نیز به همین صورت است. این اختلال می تواند در تمام ابعاد زندگی یک فرد یا فقط در یک یا چند بخش مشاهده شود؛ به عنوان مثال ممکن است فردی فقط در جمع آروی روزنامه یا مجلات، حیوانات خانگی، لباس، نامه های قدیمی یا حتی جمع آوری ایمیل و خرده ریزها اختلال احتکار داشته باشد. لازم به ذکر است که این فرد ممکن است در منزل خود در شرایط غیربهداشتی ده ها حیوان را نگهداری کند، فقط به این دلیل که فکر می کند می تواند از آن ها مراقبت کند.

احتکار اجباری یک نوعی از اختلال روانی است. پیش تر این بیماری به عنوان یکی از نشانه های اختلال وسواس اجباری شناخته می شد، اما روان شناسان آن را به عنوان یک اختلال جداگانه طبقه بندی کردند. افرادی که این اختلال را دارند، معمولاً حس نمی کنند که زندگی در محیط غیربهداشتی و تنگ، مشکل آفرین باشد و به همین دلیل اقدامی برای درمان خودشان انجام نمی دهند. اگرچه درمان های فشرده و کوتاه مدتی وجود دارد که به این افراد کمک می کند که رفتار نابهنجار خود را درک کرده و اهمیت بهداشت محیط و زندگی امن تر را متوجه شوند.

منزل و آشپزخانۀ این افراد معمولاً پر از ظرف، زباله و وسایلی است که در یک خانۀ معمولی به ندرت دیده می شود. یخچال معمولاً انباشته از غذاهای فاسد و کابینت ها از انواع کنسروها و موادغذایی کپک زده یا تاریخ مصرف گذشته پر است. متأسفانه این افراد معمولاً این شلوغی را متوقف نمی کنند و این شلوغی به همه جای خانه مانند حمام، پارکینگ و حیاط و ... گسترش پیدا می کند. درهم و برهمی بیش از اندازه و شلوغی محیط زندگی معمولاً اولین علائم این اختلال است که تقریباً اولین نشانه های آن در نوجوانی مشاهده می شود. اختلال احتکار همچنین می تواند یکی از نتایج از دست دادن فردی در زندگی یا احساس تنهایی و رهاشدگی باشد. معمولاً با افزایش سن فرد به جمع آوری وسایلی می پردازد که به آن نیازی ندارد یا فضای کافی برای نگهداری آن ها ندارد و در میان سالی نشانه ها شدیدتر شده و درمان نیز سخت تر می شود. 

نشانه های مهم این اختلال به این شرح هستند:

  • احساس ترس یا اضطراب برای از دست دادن وسایل و اموال.
  • محیط زندگی بهم ریخته بوده، بخشی از محل زندگی و خانه به جمع آوری و نگهداری وسایل غیرقابل استفاده اختصاص داده می شود (ظرفشویی قابل استفاده نیست؛ زیرا داخل آن پر از ظرف شده، حمام لبریز از وسایل است، اتاق خواب پر شده از وسایل و جایی برای خواب نیست و هر چیزی شبیه به این ها).
  • نگهداری مقدار بسیار زیادی از روزنامه ها یا مجلات یا ایمیل های به دردنخور که حالت جمع آوری آرشیو برای استفادۀ شخصی را ندارند.
  • نگهداری غذاها یا زباله ها به قدری که کاملاً فاسد و غیربهداشتی شوند.
  • نگهداری چندین گربه یا سگ یا هر نوع حیوان خانگی در شرایطی که محیط نگهداری آن ها مناسب نیست و حیوانات توانایی حرکت ندارند و به خوبی تغذیه نمی شوند و ادرار و مدفوع آن ها در همه جای خانه وجود دارد و حشرات موذی در محیط آن ها جمع شده است.
  • جا به جا کردن وسایل بی مصرف از سمتی به سمتی، بدون اینکه چیزی تغییر کند یا دور انداخته شود.
  • وابستگی بیش از حد به وسایل به حدی که فرد دوست ندارد کسی به وسایل دست بزند، دوست ندارد آن ها را به کسی قرض دهد و اگر قابل استفاده نباشد دلش نمی خواهد آن ها را دور بیندازد.
  • جمع آوری وسایل بی مصرف و بی فایده.
  • مشکل در جمع کردن و مرتب کردن وسایل که چشمگیر بوده و با شلختگی متفاوت باشد.

نشانه های بالقوۀ اختلال احتکار

  • وسائل صرف نظر از ارزش یا بی ارزش بودن مادی، برای فرد محتکر ارزش عاطفی بسیار زیادی دارند.
  • فرد مبتلا  باور دارد که این وسائل در آینده یک روزی مورد نیاز خواهند بود ( به درد خواهند خورد).
  • محتکر زمانی که اطرافش را از اشیا و وسائل پر می کند، احساس امنیت و آرامش دارد.
  • احساسات حل نشده و پنهان در مورد از دست دادن و رها کردن دارد.

عوامل خطرناک در ارتباط با اختلال احتکار

  1. سن ( این اختلال معمولاً در کودکی شروع می شود)
  2. سابقۀ خانوادگی این اختلال
  3. رویدادهای اضطراب زای گذشته مانند: سابقۀ فقدان یا رهای شدگی توسط مراقبان اصلی، تغییرات بزرگ در زندگی، آتش سوزی و امثال این ها
  4. تیپ های شخصیتی هم تأثیر مختصری دارند
  5. احساس فشار از تنهایی و انزوا

عوارض مرتبط با اختلال احتکار عبارتند از:

  • افزایش احتمال آتش سوزی در منزل
  • به دام افتادن در فضای تنگ خانه
  • افزایش خطر زمین خوردن و صدمه دیدن در منزل
  • محیط زندگی غیربهداشتی که خطر بیماری را افزایش می دهد
  • درگیری هایی در مورد افکار و یادآوری موضوعات
  • مشکلات مالی
  • درگیری های خانوادگی
  • انزوا
  • مشکلات قانونی در محل کار
  • مشکل در مدیریت کارهای روزانه و تصمیم گیری های معمول زندگی

اختلال احتکار قابل درمان است و می توان آن را با دارودرمانی و تکنیک های روان شناسی درمان کرد. هرچند معمولاً ترکیب این دو روش بهتر جواب می دهد.

برگرفته از

https://blogs.psychcentral.com/relationship-corner/2017/03/hoarding-disorder-5-associated-risks/